สวัสดี...บันทึก  :  05, 05, 2010, 01:00:16 AM
@ โรงพยาบาล...กลางดึก ขณะผู้คนหลับไหล

ฉัน...ตื่น ลืมตา (เรียกว่า ฝืน ลืมตาท่าทางจะเหมาะกว่า)
ข้างนอกยังฝนโปรย...
นึกเพลิน ๆ หยิบภาพเก่า เมื่อครั้งไปเยือน...ทะเลไกล...มาเชยชม

ถามตัวเอง...เหตุใด ถึงหลงไหลทะเล หนักหนา
คำตอบ คือ ...หลงไหล..รอยเท้าบนผืนทราย...ที่เดินขนานเคียงข้างกันไป...ริมหาด
หลงไหล...น้ำทะเล หาดทราย สายลม

ครั้งหนึ่ง...ใครบางคน...ส่งข้อความ PM มาชักชวน " ไปทะเลกันเถอะ "
คิดอยู่ในใจ...ช่างกล้านัก ชวนคนไม่สนิทชิดเชื้อไปล่องทะเลไกล
ใครที่ไหน...จะไป

แต่ไหนที่สุด...

ฉันก็...ลืมตาตื่น...ภายใต้อกอุ่น...พร้อมประโยคสั้น ๆ ว่า "รักกัน"
ในรีสอร์ทอบอุ่น...กลาง "มหาสมุทรอินเดีย"์
@ เกาะกระดาน จ.ตรัง  อนุสรณ์สถานแห่งความรัก "วิวาห์ใต้สมุทร"

Let's go to the sea. Let's to see the sunshine. ^^

คิดถึง...ทะเล

" ฉันเอง"

อาการ...โดน "หงษ์" และ "สิงห์" ขย้ำ เมื่อคืน....ไม่เป็นอุปสรรค ต่อการชื่นชมทะเลของฉัน 



หาดเงียบมาก..ไม่มีใคร...นอกจากเรา 

เกาะ และ หาด เป็นของเรา เย้   
เนื่องจากเป็นช่วงท้ายของฤดูท่องเที่ยว...
ที่นี่คล้ายจะร้าง...ไร้ผู้คน...สงบดีเหมือนกันนะ

เราเดินย้ำทราย...รอยเท้า...พิมพ์บนทราย
คุณครู..บอกว่า...คิดถึงเพลง " รอยเท้าบนผืนทราย "



ก้าวเดินไป..บนผืนทราย
ต้องเอียงกายหันไปมอง...เพ่งตามอง ฉันต้องแปลกใจ
เหตุไฉน...ไม่มีร่องรอย



ต่อไปฉันจะหยุดยืน...ไม่เคลื่อนกาย
อยู่บนทราย...นิจนิรันดร์
ไม่มีวันคลื่นจะกร้ำกราย...ให้รอยเท้าหายจากไป

โบกมือลา...หาดทรายสีขาว...และบรรยากาศแสนโรแมนติก
หมดฤดูท่องเที่ยว...ถึงคราว...เกาะได้พัก
ให้ธรรมชาติได้ซ่อมแซมตัวเอง



ไว้...เราจะกลับมาเยือนใหม่นะ ^^